Evviva l'arte! Niechaj pasie brzuchy
nedzny filistrów naród! My, artysci,
my, którym czesto na chleb braknie suchy,
my, do jesiennych tak podobni lisci,
i tak wykrzykniem: gdy wszystko nic warte,
evviva l'arte!Evviva l'arte! Duma naszym bogiem,
slawa nam sloncem, nam, królom bez ziemi,
mozemy z glodu skonac gdzies pod progiem,
ale jak orly z skrzydly zlamanemi -
wiec naprzód! Cóz jest prócz slawy warte?
evviva l'arte!

Evviva l'arte! W piersiach naszych plona
ognie przez Boga samego wlozone:
wiec patrzym na tlum z glowa podniesiona,
laurów za zlota nie damy korone,
i chociaz zycie nasze nic niewarte:
evviva l'arte!

Kto z was policzyl te gorzkie godziny
daremnych pragnien, zracych nasza dusze?
Kto zmierzyl smutku naszego glebiny
bez dna i brzegu? Kto wie, jakie ducha
niepodleglego straszne sa katusze,
gdy zerwac swego nie moze lancucha?Spójrzcie nam w mózgi - - zgryzly je, strawily
wrodzone ludziom daremne pragnienia.
Wolacie na nas: "Jestesmy bez sily,
dajcie nam slowa wiary i otuchy" - -
A nam któz daje slowa pocieszenia?
A któz mdlejace nasze wzmacnia duchy?

Któz nam powróci te lata stracone
bez wiosennego w wiosnie zycia nieba?...
Chcecie w nas widziec dzwignie i obrone,
zadacie od nas zbawien i pomocy,
lecz my, z waszego wykarmieni chleba,
jak wy, nie mamy odwagi i mocy.

Lubie, kiedy ja rozkosz i zadza oniemi,
gdy wpija sie w ramiona palcami drzacemi,
gdy krótkim, urywanym oddycha oddechem
i oddaje sie cala z mdlejacym usmiechem.I lubie ten wstyd, co sie kobiecie zabrania
przyznac, ze czuje rozkosz, ze moc pozadania
zwalcza ja, a sycenie zadzy oszalenia,
gdy szuka ust., a leka sie slów i spojrzenia.

Lubie to - i te chwile, gdy kolo mnie
wyczerpana, zmeczona lezy nieprzytomnie,
a mysl moja juz od niej wybiega skrzydlata
w nieskonczone przestrzenie nieziemskiego swiata.

A wprzód je depce z zalu tak dzikim szalenstwem,
jak rzezbiarz, co chcial zaklac w marmur Afrodyte,
widzac trud swój daremnym, marmury rozbite
depce, placzac krzyk bólu z smiechem i przeklenstwem.I jedna mi juz tylko wiara pozostala:
ze koniecznosc jest wszystkim, wola ludzka niczym -
i jedno mi juz tylko zostalo pragnienie

Nirwany, w której istnosc pograza sie cala
w bezwladnosci, w omdleniu sennym, tajemniczym,
i nie czujac przechodzi z wolna w nieistnienie.

Lubie te dzwieki pelne, szerokie, brazowe,
brzmiace wiecznie ta sama melodyjna nuta,
a w nieskonczona róznosc motywów rozsnuta,
jak mgly na jednym niebie w przerózna posnowe.Lubie ten maly kosciól, w którym jednak moze
olbrzymi Bóg sie zmiescic, jak w poteznym tumie;
lubie to górne, waskie, naskalne wydroze,

skad runie, kto stóp pewnie polozyc nie umie;
lubie te gwiazde mala, co swieci jak zorze,
dzwiek dzwonu, co nie gluchnie w huraganów szumie.

Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia
pelnymi wielkiej milosci oczyma,
by w akord zwiazac wszystkie struny duszy...
Potrzeba jednych oczu - lecz ich nie ma!

inni ku niebu skron podnoszac smiele,
w slonc zyciodawczych promienistym rózu,
w gór, oceanom ochronnym przedmurzu,
w madrym i dobrym wszechstworzenia dziele;inni, spokojni, cisi, zadumani,
w nieogarnionej szukaja go gluszy,
w nieskonczonosci bezdennej otchlani - -

tak od poczatku swojego istnienia
wszedzie szukaja bóstwa bez wytchnienia,
tylko go w wlasnej nie szukaja duszy.